چکیده مقاله
در دهه های اخیر، رشد نگرش های مثبت نگر در روان شناسی تربیتی و آموزش وپرورش، زمینه ساز تحولی بنیادین در جهت گیری اهداف نظام های آموزشی شده است یکی از نمودهای برجسته این تحول، طراحی و اجرای برنامه های آموزشی با محوریت مثبت نگری در مدارس است؛ برنامه هایی که با تاکید بر پرورش نگرش خوش بینانه، ارتقاء تاب آوری، تقویت امید، و پرورش هیجانات مثبت، می کوشند سلامت روانی و توانمندی های شخصیتی دانش آموزان را بهبود بخشند با این حال، اثربخشی این برنامه ها بدون فرآیند ارزیابی علمی و دقیق، نمی تواند به طور معناداری سنجیده و بهینه شود این مقاله مروری با هدف تبیین اهمیت ارزیابی برنامه های آموزشی مبتنی بر مثبت نگری در چارچوب نظام تعلیم و تربیت طراحی شده است ابتدا به مفاهیم بنیادی مرتبط با مثبت نگری و جایگاه آن در تعلیم و تربیت پرداخته شده، سپس انواع برنامه های اجرا شده در این حوزه مرور و تحلیل گردیده اند در ادامه، ضرورت ارزیابی مستمر این برنامه ها بر پایه شاخص های روان شناختی، رفتاری و آموزشی مورد بررسی قرار گرفته و چالش های مربوط به فرآیند ارزیابی، از جمله کمبود ابزارهای بومی سازی شده، نبود معیارهای مشخص ارزشیابی و ضعف در مستندسازی تجربیات، تحلیل شده اند یافته های این مرور نشان می دهد که ارزیابی دقیق، ساختارمند و چندبعدی برنامه های مثبت نگری نه تنها به بهبود کیفیت اجرای این مداخلات کمک می کند، بلکه می تواند در سیاست گذاری آموزشی، تصمیم سازی های تربیتی و توسعه حرفه ای معلمان نیز تاثیرگذار باشد در نهایت، پیشنهاداتی برای طراحی چارچوب های ارزیابی بومی و تلفیق آن ها در ساختار رسمی آموزش ارائه شده است
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
ملکی ریزی، اعظم و ، اسحق شهنوازی و ، پروین جاوید و ، مجتبی صفاری بادی،1404،اهمیت ارزیابی برنامه آموزشی مثبت نگری در نظام تعلیم و تربیت،اولین همایش بین المللی معلمان پیشرو در عصر پژوهش های تحول آفرین،اهواز
ارائهشده در
مجموعه مقالات اولین همایش بین المللی معلمان پیشرو در عصر پژوهش های تحول آفرین15 مهر 1404 · اهواز