چکیده مقاله
تحولات گسترده در نظام های آموزشی جهان معاصر، ضرورت بازنگری در شیوه های تدریس و طراحی الگوهای نوین یاددهی یادگیری را بیش از پیش نمایان ساخته است در این میان، روان شناسی مثبت گرا با تمرکز بر شناسایی و پرورش توانمندی ها، هیجانات مثبت و سرمایه های روان شناختی دانش آموزان، بستری نو برای بازطراحی الگوهای تدریس در مدارس ابتدایی فراهم می آورد این مقاله مروری با بهره گیری از منابع پژوهشی معتبر، به بررسی جایگاه و نقش روان شناسی مثبت گرا در ارتقای کیفیت فرآیند تدریس و یادگیری می پردازد و نشان می دهد که چگونه تلفیق مولفه هایی همچون امید، تاب آوری، خوش بینی، خودکارآمدی و شادکامی با روش های تدریس نوین می تواند منجر به افزایش انگیزش درونی، تقویت اعتمادبه نفس، بهبود روابط اجتماعی و ارتقای عملکرد تحصیلی دانش آموزان شود همچنین این مقاله بر اهمیت توجه به نیازهای هیجانی و عاطفی کودکان در کنار نیازهای شناختی تاکید کرده و الگویی تلفیقی از آموزش اثربخش مبتنی بر رویکرد مثبت گرایی ارائه می دهد یافته های مرور پژوهش ها حاکی از آن است که به کارگیری آموزه های روان شناسی مثبت گرا در طراحی الگوهای تدریس نه تنها موجب بهبود یادگیری و رشد شخصیتی دانش آموزان می شود، بلکه نقش معلم را از انتقال دهنده دانش به تسهیل گر یادگیری و پرورش دهنده سرمایه های مثبت روانی تغییر می دهد در نهایت، این مقاله پیشنهاد می کند که سیاست گذاران و برنامه ریزان آموزشی، اصول روان شناسی مثبت گرا را به عنوان بخشی جدایی ناپذیر از برنامه های آموزشی در مقطع ابتدایی مورد توجه قرار دهند تا محیطی پرنشاط، خلاق و توانمندساز برای دانش آموزان فراهم شود
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
مهدوی، مریم و برشان، طلعت و فرجی، مهناز و شریفی مجد، افسانه،1404،کاربرد روان شناسی مثبت گرا در بازطراحی الگو تدریس برای مدارس،اولین همایش بین المللی معلمان پیشرو در عصر پژوهش های تحول آفرین،اهواز
ارائهشده در
مجموعه مقالات اولین همایش بین المللی معلمان پیشرو در عصر پژوهش های تحول آفرین15 مهر 1404 · اهواز