چکیده مقاله
فعل «کان» و اخوات آن از مهم ترین ارکان نظام نحوی زبان عربی به شمار می روند و نقش بنیادینی در بیان زمان، استمرار، تحول حالات و نسبت سازی میان نهاد و گزاره دارند این افعال که با عنوان افعال ناقصه نیز شناخته می شوند، در جمله اسمیه وارد شده و مبتدا را به عنوان اسم خود و خبر را به عنوان خبر خود قرار می دهند و بدین ترتیب ساختار معنایی و نحوی جمله را دگرگون می کنند پژوهش حاضر با رویکردی توصیفی تحلیلی، ضمن بررسی ماهیت، اقسام و ویژگی های افعال ناقصه، به تحلیل کاربردهای متنوع «کان»، «اصبح»، «امسی»، «ظل»، «صار»، «لیس» و دیگر اخوات آن در متون کلاسیک و معاصر عربی می پردازد نتایج تحقیق نشان می دهد که این افعال علاوه بر نقش دستوری پایه، در انتقال ظرایف معنایی مانند استمرار، تحول، نفی، زمان مندی و حالت های مختلف کنشی نقشی اساسی دارند و شناخت دقیق آن ها برای درک عمیق تر متون عربی و تولید گفتار صحیح ضروری است این مطالعه با ارائه مثال های کاربردی، تفاوت های معنایی و سبکی میان افعال ناقصه را روشن ساخته و کارکردهای آن ها را در ساختارهای زبانی مختلف تبیین می کند
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
یوسفی حاجیور، رعنا،1404،کاربرد فعل کان و اخوات آن در عربی،اولین همایش بین المللی معلمان پیشرو در عصر پژوهش های تحول آفرین،اهواز
ارائهشده در
مجموعه مقالات اولین همایش بین المللی معلمان پیشرو در عصر پژوهش های تحول آفرین15 مهر 1404 · اهواز