چگونه توانستم با به کارگیری روش های حمایتی و عاطفی، اضطراب، مدرسه گریزی و بی قراری یکی از دانش آموزان پایه سوم ابتدایی را کاهش دهم؟

چکیده مقاله

در سال تحصیلی جاری، با یکی از دانش آموزان کلاس سوم ابتدایی خود مواجه شدم که علیرغم داشتن هوش شناختی مناسب و علاقه نسبی به برخی فعالیت ها، از مشکلات عاطفی و رفتاری شدیدی رنج می برد؛ از جمله اضطراب جدایی، بی قراری، و تمایل به مدرسه گریزی این دانش آموز با تاخیرهای مکرر به مدرسه می آمد، هنگام ورود گریه می کرد یا بی قرار بود، در کلاس دائم در حال راه رفتن و تقاضای خروج برای دیدن مادرش بود و اگر مادرش کمی دیرتر از زمان مقرر ۱۱:۳۰ صبح برای بردنش می آمد، دچار علائم جسمی مانند تهوع و استفراغ می شد این شرایط نه تنها روند آموزشی خود او را تحت تاثیر قرار داده بود، بلکه بر آرامش کلاس نیز تاثیر منفی داشت هدف این اقدام پژوهی، بررسی علل و ارائه راهکارهای عملی و عاطفی برای کاهش سطح اضطراب، مدرسه گریزی و بی قراری این دانش آموز با بهره گیری از روش های حمایتی و تعامل موثر با خانواده بود با تکیه بر روش اقدام پژوهی کیفی، داده ها از طریق مشاهده مستقیم رفتارهای دانش آموز، مصاحبه با مادر، بررسی پرونده مشاوره ای، گفت وگوی غیررسمی با خود کودک، و ثبت روزانه تغییرات رفتاری گردآوری شد از آنجا که دانش آموز به دلیل سن پایین توانایی پاسخ گویی به پرسشنامه های رسمی را نداشت، عمده اطلاعات به صورت غیرمستقیم و از طریق تحلیل رفتار، تعامل کلاسی، و گفت وگوی تعاملی به دست آمد مداخلات انجام شده شامل برقراری ارتباط عاطفی و امن با دانش آموز، نقش دادن به او در فعالیت های کلاسی، هماهنگی منظم و مستمر با مادر برای کاهش وابستگی، تنظیم یک روال ثابت در ورود و خروج روزانه، و استفاده از فنون آرام سازی مانند تنفس عمیق، طراحی خلاقانه، و بازی های ساختاریافته بود همچنین، با آموزش غیرمستقیم به مادر درباره نحوه واکنش به اضطراب کودک و تشویق او به استقلال، روند کاهش وابستگی تسهیل شد تحلیل داده های کیفی و بررسی جدول تغییرات رفتاری در طول شش هفته، نشان داد که رفتارهای اضطرابی دانش آموز به شکل محسوسی کاهش یافت نشانه هایی چون کاهش گریه های صبحگاهی، افزایش ماندگاری در کلاس بدون درخواست خروج، شرکت فعال تر در فعالیت های گروهی، و بهبود در وضعیت عاطفی قابل مشاهده بود بر اساس ارزشیابی توصیفی، عملکرد درسی او از سطح «قابل قبول» در برخی دروس به «خوب» و حتی «خیلی خوب» ارتقاء یافت و رفتار اجتماعی اش نیز در تعامل با همسالان بهبود یافت در پایان می توان نتیجه گرفت که استفاده از روش های حمایتی و عاطفی، به ویژه در سنین پایین، می تواند جایگزینی مناسب برای مداخلات دارویی باشد و نقش معلم به عنوان الگوی ایمن و پایدار رفتاری، در کاهش اضطراب و افزایش میل به مدرسه بسیار موثر است

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

فرنگیز حسینی

نویسنده اول

�سینی، فرنگیز،1404،چگونه توانستم با به کارگیری روش های حمایتی و عاطفی، اضطراب، مدرسه گریزی و بی قراری یکی از دانش آموزان پایه سوم ابتدایی را کاهش دهم؟،اولین همایش بین المللی معلمان پیشرو در عصر پژوهش های تحول آفرین،اهواز

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات اولین همایش بین المللی معلمان پیشرو در عصر پژوهش های تحول آفرین15 مهر 1404 · اهواز