چکیده مقاله
در طول سال های خدمتم در آموزش و پرورش، همواره با مسائل متنوع رفتاری و تحصیلی دانش آموزان روبه رو بوده ام، اما در سال تحصیلی جاری، هنگام تدریس در پایه سوم ابتدایی مدرسه پسرانه امام علی واقع در شهرستان نمین، استان اردبیل ، با چالشی جدی و نگران کننده مواجه شدم که تمرکز اصلی این اقدام پژوهی را شکل داد بی توجهی، بی دقتی، پرحرفی، شلوغی بیش از حد، بی نظمی، بدخطی، وارونه نویسی و عدم تمایل به همکاری گروهی در میان اغلب دانش آموزانم، کیفیت آموزش را تحت تاثیر قرار داده و محیط کلاس را از حالت مطلوب آموزشی خارج کرده بود دانش آموزان به ویژه هنگام فعالیت های گروهی یا حتی زمانی که یکی از آنان درس می خواند، مشغول بازی، صحبت، شکلک درآوردن و بی توجهی به روند یادگیری می شدند این وضعیت مرا به این فکر واداشت که به عنوان یک معلم مسئول و دغدغه مند، به جای سرزنش دانش آموزان یا استفاده از تنبیه های کلاسیک، به شیوه ای علمی و مسئله محور ریشه یابی و رفع مشکل را پیگیری نمایم در این اقدام پژوهی، ابتدا مسئله را از طریق مشاهده مستقیم، بررسی ارزشیابی های توصیفی، گفت وگو با همکاران و اولیای برخی دانش آموزان شناسایی و تایید کردم سپس با استفاده از ابزارهای کیفی مصاحبه، مشاهده رفتار دانش آموزان، یادداشت های روزانه، بررسی دفتر تکالیف و خط نوشتاری دانش آموزان و ابزارهای کمی متناسب با توان شناختی و سنی دانش آموزان نظیر جدول های ارزشیابی توصیفی و فرم های ساده نظارت اطلاعات مورد نیاز را جمع آوری کردم پس از تحلیل داده ها، با استفاده از نظریه های روان شناسی تربیتی، تجربیات همکاران و نظرات مشاور مدرسه، مجموعه ای از راهکارهای مناسب و متناسب با ویژگی های سنی و شناختی دانش آموزانم طراحی و اجرا شد از جمله مهم ترین راهکارهای اجرا شده می توان به: ایجاد نظام انگیزشی در کلاس با استفاده از کارت های تشویقی، طراحی فعالیت های گروهی پویا و جذاب، آموزش مهارت های تمرکز و گوش دادن فعال از طریق بازی، بازسازی قوانین کلاس با مشارکت خود دانش آموزان، تقویت مشارکت والدین در پیگیری رفتارهای درسی و استفاده از روش تدریس فعال و تعاملی اشاره کرد همچنین برای رفع وارونه نویسی و بدخطی، تمرین های هدفمند خوش نویسی همراه با بازی های دیداری و شنیداری طراحی و به کار گرفته شد پس از اجرای راهکارها و نظارت مداوم، شاهد تغییرات چشمگیری در رفتار و عملکرد تحصیلی دانش آموزان بودم میزان بی توجهی کاهش یافت، همکاری در فعالیت های گروهی به طرز محسوسی افزایش پیدا کرد، نظم و تمرکز در کلاس بهبود یافت، موارد وارونه نویسی و بدخطی کاهش پیدا کرد و سطح ارزشیابی توصیفی بسیاری از دانش آموزان از نیاز به تلاش به قابل قبول و خوب ارتقاء یافت به طور کلی، فضای کلاس درس به محیطی آرام تر، منظم تر و با تمرکز بالاتر تبدیل شد
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
�زیزی قشلاق چایی، فریبا،1404،چگونه توانستم بی توجهی و بی دقتی دانش آموزانم را در کلاس درس برطرف کنم؟،اولین همایش بین المللی معلمان پیشرو در عصر پژوهش های تحول آفرین،اهواز
ارائهشده در
مجموعه مقالات اولین همایش بین المللی معلمان پیشرو در عصر پژوهش های تحول آفرین15 مهر 1404 · اهواز