چکیده مقاله
در نظام های آموزشی معاصر، مشارکت کلاسی به عنوان یکی از مهم ترین شاخص های یادگیری فعال، رشد شناختی و تحول اجتماعی دانش آموزان شناخته می شود کلاس درس دیگر صرفا محیطی برای انتقال یک سویه اطلاعات از معلم به دانش آموز نیست، بلکه فضایی تعاملی است که در آن یادگیری از طریق گفتگو، پرسش گری، تبادل نظر، فعالیت های گروهی و مشارکت فعال دانش آموزان شکل می گیرد پژوهش های متعدد نشان داده اند که دانش آموزانی که در فعالیت های کلاسی مشارکت بیشتری دارند، از انگیزش تحصیلی بالاتر، پیشرفت آموزشی مطلوب تر، اعتمادبه نفس بیشتر و سازگاری اجتماعی قوی تری برخوردارند در مقابل، عدم مشارکت در کلاس می تواند به انزوای تحصیلی، افت عملکرد آموزشی، کاهش انگیزه یادگیری و حتی ترک تحصیل منجر شود از این رو، شناسایی عوامل موثر بر تمایل دانش آموزان به مشارکت کلاسی، به یکی از دغدغه های اساسی روان شناسان تربیتی، معلمان و برنامه ریزان آموزشی تبدیل شده است مشارکت کلاسی مفهومی چندبعدی است که ابعاد رفتاری، شناختی و عاطفی را در بر می گیرد بعد رفتاری آن شامل حضور فعال در بحث ها، پاسخ به پرسش ها، انجام تکالیف و همکاری با همکلاسی هاست بعد شناختی به میزان درگیری ذهنی دانش آموز با محتوای آموزشی اشاره دارد و بعد عاطفی نیز احساس تعلق، علاقه و امنیت روانی در محیط کلاس را شامل می شود بنابراین، مشارکت کلاسی تنها یک رفتار ظاهری نیست، بلکه بازتابی از وضعیت روان شناختی، هیجانی و شناختی دانش آموزان محسوب می شود در این میان، عوامل فردی متعددی مانند عزت نفس، انگیزش پیشرفت، سبک های فرزندپروری، جو روانی کلاس، روابط معلم و دانش آموز، اضطراب اجتماعی و خودپنداره تحصیلی می توانند بر میزان مشارکت دانش آموزان اثرگذار باشند یکی از مهم ترین عوامل بازدارنده مشارکت فعال در کلاس، اضطراب ارزیابی اجتماعی است اضطراب ارزیابی اجتماعی نوعی نگرانی و ترس پایدار از قضاوت منفی دیگران در موقعیت های اجتماعی و عملکردی است دانش آموزانی که سطح بالایی از اضطراب ارزیابی اجتماعی دارند، معمولا از صحبت کردن در جمع، پاسخ دادن به پرسش های معلم، ارائه مطالب در کلاس یا مشارکت در فعالیت های گروهی اجتناب می کنند؛ زیرا نگران اند که مورد تمسخر، انتقاد یا ارزیابی منفی همسالان و معلمان قرار گیرند در این پژوهش که به شیوه مروری و با مطالعه کتابخانه ای و مراجعه به مقاله ها و تحقیق های چاپ شده و مطالب دیجیتالی گرد آوری شده است و سعی بر آن شده که به بررسی اثر تعاملی اضطراب ارزیابی اجتماعی و خودپنداره تحصیلی بر تمایل به مشارکت کلاسی در دانش آموزان و راهکارهای بهبود مشارکت کلاسی پرداخته شود نتایج به دست آمده حاکی از آن است که اضطراب ارزیابی اجتماعی و خودپنداره تحصیلی از مهم ترین عوامل موثر بر میزان مشارکت کلاسی دانش آموزان هستند و تعامل میان این دو متغیر می تواند نقش تعیین کننده ای در حضور فعال یا انفعال آموزشی دانش آموزان داشته باشد همچنین ایجاد محیط آموزشی حمایتگر، تقویت اعتمادبه نفس و کاهش اضطراب اجتماعی می تواند زمینه افزایش مشارکت کلاسی، بهبود عملکرد تحصیلی و ارتقای سلامت روان دانش آموزان را فراهم سازد
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
کریمی، سامان و ، فاطمه زارعی و ، رضا صحرانورد و ، علیرضا کریمی،1404،بررسی اثر تعاملی اضطراب ارزیابی اجتماعی و خودپنداره تحصیلی بر تمایل به مشارکت کلاسی در دانش آموزان و راهکارهای بهبود مشارکت کلاسی،سومین همایش بین المللی فناوری های هوشمند در عرصه علوم تربیتی، روانشناسی، مشاوره ، فلسفه
ارائهشده در
مجموعه مقالات سومین همایش بین المللی فناوری های هوشمند در عرصه علوم تربیتی، روانشناسی، مشاوره ، فلسفه28 مهر 1404