چکیده مقاله
آموزش در جهان معاصر یکی از بنیادی ترین ابزارهای توسعه فردی، سازمانی و اجتماعی به شمار می رود و نقش آن در ارتقای توانمندی های انسانی، افزایش بهره وری و تحقق توسعه پایدار بیش از گذشته مورد توجه قرار گرفته است هدف این مقاله تحلیل تلفیقی نقش آموزش در توسعه منابع انسانی و ارتقای بهره وری با اتکا به سه مطالعه منتخب در سطوح سازمانی، توسعه ای و تاریخی است در این راستا، سه مقاله علمی شامل پژوهش کریمی و سلیمی درباره نقش آموزش در ارتقای بهره وری نیروی انسانی در سازمان ها، مطالعه احمدی اصفهانی و درویشی درباره نقش آموزش در توسعه پایدار و آموزش توسعه ای و پژوهش حاجیزاد و صفایی موحد درباره سیر تاریخی توسعه منابع انسانی در ایران مورد بررسی و ترکیب قرار گرفته اند یافته ها نشان می دهد که آموزش در سطح فردی موجب ارتقای دانش، مهارت، نگرش و قابلیت های حرفه ای می شود؛ در سطح سازمانی به بهبود عملکرد، افزایش کارایی، کاهش خطا، تسهیل انطباق با تغییر و ارتقای بهره وری منجر می گردد؛ و در سطح کلان، زمینه ساز توسعه پایدار، انباشت سرمایه انسانی و تقویت ظرفیت های اجتماعی و اقتصادی کشورهاست بر این اساس، نتیجه گیری مقاله بر آن است که آموزش باید از سطح یک فعالیت اداری و مقطعی فراتر رفته و به عنوان یک سرمایه گذاری راهبردی در توسعه انسان و سازمان تلقی شود
کلیدواژهها
نویسندگان
زهرا محمدیان زاده
دانشجویان کارشناسی ارشد مدیریت آموزشی دانشگاه مهر اروند آبادان
زهرا محمدیان زاده
دانشجویان کارشناسی ارشد مدیریت آموزشی دانشگاه مهر اروند آبادان
مریم ضیایی
دانشجویان کارشناسی ارشد مدیریت آموزشی دانشگاه مهر اروند آبادان
مریم ضیایی
دانشجویان کارشناسی ارشد مدیریت آموزشی دانشگاه مهر اروند آبادان
شیوه ارجاع
محمدیان زاده، زهرا و ضیایی، مریم،1405،نقش آموزش در توسعه منابع انسانی و ارتقای بهره وری تحلیلی تلفیقی بر مبنای مطالعات سازمانی توسعه ای و تاریخی،چهاردهمین همایش بین المللی مدیریت، حسابداری و اقتصاد در توسعه پایدار،مشهد
ارائهشده در
مجموعه مقالات چهاردهمین همایش بین المللی مدیریت، حسابداری و اقتصاد در توسعه پایدار30 خرداد 1405 · مشهد