تاثیر خودگویی مثبت و تصویرسازی ذهنی بر عملکرد ورزشی و کاهش اضطراب رقابتی در ورزش های فردی

چکیده مقاله

در عرصه ورزشهای فردی مانند تنیس، شنا، دو و میدانی، ژیمناستیک، تیراندازی، اسکی، و هنرهای رزمی ، مرز میان موفقیت و شکست اغلب به اندازه یک میلی ثانیه، یک میلی متر یا یک تصمیم لحظه ای است در چنین شرایطی، آمادگی ذهنی به اندازه آمادگی جسمانی و تکنیکی حیاتی است دو ابزار قدرتمند روانشناختی که در سه دهه اخیر به طور گسترده در ورزش حرفه ای مورد استفاده قرار گرفته اند، «خودگویی مثبت» Positive Self Talk و «تصویرسازی ذهنی» Mental Imagery هستند خودگویی مثبت به مجموعه جملات و عباراتی گفته می شود که ورزشکار در ذهن خود یا با صدای بلند برای تقویت اعتمادبه نفس، تمرکز و انگیزه به کار می برد تصویرسازی ذهنی نیز فرآیندی است که در آن ورزشکار با استفاده از تمام حواس خود بینایی، شنوایی، لامسه، حتی بویایی و چشایی یک اجرای موفق را در ذهن خود شبیه سازی می کند، پیش از آنکه آن را در عمل انجام دهد این مقاله با هدف بررسی جامع تاثیر این دو تکنیک بر عملکرد ورزشی و کاهش اضطراب رقابتی در ورزشهای فردی تدوین شده است در بخش اول، مبانی نظری شامل نظریه خودکارآمدی بندورا، نظریه کانون توجه، نظریه کنترل اضطراب، و مدل PETTLEP برای تصویرسازی ذهنی مرور می شود بخش دوم به تفکیک به بررسی هر یک از این دو تکنیک می پردازد: مکانیسم های عصبی و شناختی خودگویی مثبت، انواع خودگویی آموزشی، انگیزشی، و تنظیمی ، و چگونگی تبدیل خودگویی منفی به مثبت؛ و نیز مکانیسم های تصویرسازی ذهنی فعال سازی مناطق حرکتی مغز، تقویت مسیرهای عصبی، و تاثیر بر اعتمادبه نفس بخش سوم، شش مطالعه موردی از ورزشکاران فردی در رشته های مختلف تنیس، شنا، تیراندازی، ژیمناستیک، دو و میدانی، و هنرهای رزمی را تحلیل می کند که به طور منظم از این تکنیک ها استفاده کرده اند و نتایج شگفت انگیزی به دست آورده اند بخش چهارم به تاثیر این تکنیک ها بر کاهش اضطراب رقابتی می پردازد و نشان می دهد که چگونه خودگویی مثبت و تصویرسازی ذهنی می توانند چرخه معیوب اضطراب افکار منفی → تنش جسمی → عملکرد ضعیف → تایید افکار منفی را بشکنند بخش پنجم، یک برنامه عملی هشت هفته ای برای مربیان و ورزشکاران طراحی می کند که شامل تمرینات روزانه خودگویی مثبت و تصویرسازی ذهنی است بخش ششم به چالش های پیاده سازی مانند بی صبری ورزشکاران، تفاوت های فردی، و کمبود دانش مربیان و راهکارهای آنها می پردازد مقاله با این نتیجه گیری به پایان می رسد که خودگویی مثبت و تصویرسازی ذهنی، «مکمل های روانشناختی» ضروری برای هر ورزشکار فردی هستند که به دنبال دستیابی به اوج عملکرد خود هستند این تکنیک ها، که بر خلاف برخی باورهای رایج، کاملا علمی و مبتنی بر شواهد عصبی شناختی هستند، نه تنها عملکرد را بهبود می بخشند، بلکه لذت ورزش کردن و تاب آوری در برابر شکست ها را نیز افزایش می دهند مربیان باید این تکنیک ها را به عنوان بخش جدایی ناپذیر برنامه تمرینی ورزشکاران خود بگنجانند و خود نیز در این زمینه آموزش ببینند

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

پریسا سلیمی بروجنی

کارشناسی ارشد روانشناسی تربیتی، معلم، بروجن، چهارمحال و بختیاری.

کیمیا صالحی

رشته دبیری تربیت بدنی دانشگاه فرهنگیان شهید مطهری خوی

فریبا یزدانی سامانی

کارشناسی علوم تجربی، آموزگار، منطقه لاران، شهرکرد، چهارمحال و بختیاری.

مریم نوری ملالر

لیسانس علوم اجتماعی دانشگاه تربیت معلم بنت الهدی

عصمت توکلی هفشجانی

کارشناسی علوم اجتماعی، فرهنگی، مدیر، شهرکرد، چهار محال و بختیاری.

معصومه آزاد

کارشناسی رشته علوم تربیتی گرایش مدیریت آموزشی دانشگاه پیام نور اردبیل

مهناز موسوی فر

کارشناسی ارشد شیمی تجزیه، فرهنگی معاون آموزشی مدرسه، اهواز، خوزستان.

�الحی، کیمیا و نوری ملالر، مریم و آزاد، معصومه،1405،تاثیر خودگویی مثبت و تصویرسازی ذهنی بر عملکرد ورزشی و کاهش اضطراب رقابتی در ورزش های فردی،دومین همایش بین المللی تحولات نوین در نظام های آموزشی، تربیتی، روانشناسی، مهارت آموزی و مهارت محوری با محوریت آموزش و پرورش در هزاره سوم،بوشهر

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات دومین همایش بین المللی تحولات نوین در نظام های آموزشی، تربیتی، روانشناسی، مهارت آموزی و مهارت محوری با محوریت آموزش و پرورش در هزاره سوم26 اردیبهشت 1405 · بوشهر