چکیده مقاله
نظریه سازنده گرایی یکی از رویکردهای مهم در حوزه آموزش و یادگیری است که بر نقش فعال یادگیرندگان در ساختن دانش تاکید دارد بر اساس این نظریه، یادگیری فرایندی پویا و تعاملی است که در آن دانش آموزان با بهره گیری از تجربه های پیشین، تعامل با محیط و همکاری با دیگران به درک عمیق تری از مفاهیم دست می یابند هدف پژوهش حاضر بررسی میزان به کارگیری اصول نظریه سازنده گرایی در فرایند تدریس، شناسایی موانع و چالش های اجرای آن در کلاس های درس و ارائه راهکارهایی برای بهبود و گسترش استفاده از روش های سازنده گرایانه در آموزش است روش پژوهش در این مطالعه کیفی از نوع مروری است در این روش، با استفاده از منابع علمی معتبر شامل کتاب ها، مقالات پژوهشی، پایان نامه ها و گزارش های علمی، اطلاعات مرتبط با موضوع گردآوری و مورد تحلیل قرار گرفته است سپس با بررسی و مقایسه دیدگاه های مختلف پژوهشگران، تلاش شده است تصویری جامع از کاربرد اصول سازنده گرایی در محیط های آموزشی ارائه شود نتایج بررسی ها نشان می دهد که استفاده از اصول سازنده گرایی می تواند موجب افزایش یادگیری عمیق، تقویت تفکر انتقادی، ارتقای مهارت های حل مسئله و افزایش مشارکت فعال دانش آموزان در فرایند یادگیری شود با این حال، عواملی مانند محدودیت زمان آموزشی، تراکم بالای کلاس ها، کمبود آگاهی و مهارت معلمان در استفاده از روش های نوین تدریس، حاکم بودن شیوه های ارزشیابی سنتی و کمبود امکانات آموزشی از جمله موانعی هستند که اجرای کامل این رویکرد را با چالش مواجه می کنند بر اساس یافته های این پژوهش، ارتقای مهارت های حرفه ای معلمان، اصلاح شیوه های ارزشیابی، ایجاد فضای یادگیری فعال، فراهم کردن امکانات آموزشی و افزایش انعطاف پذیری در برنامه ها از جمله راهکارهایی هستند که می توانند زمینه گسترش استفاده از روش های سازنده گرایانه را در کلاس های درس فراهم کنند
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
هداوند میرزایی، نادیا،1405،تبیین ویژگی های رویکرد سازنده گرایی در آموزش کلاسی،دومین همایش بین المللی تحولات نوین در نظام های آموزشی، تربیتی، روانشناسی، مهارت آموزی و مهارت محوری با محوریت آموزش و پرورش در هزاره سوم،بوشهر
ارائهشده در
مجموعه مقالات دومین همایش بین المللی تحولات نوین در نظام های آموزشی، تربیتی، روانشناسی، مهارت آموزی و مهارت محوری با محوریت آموزش و پرورش در هزاره سوم26 اردیبهشت 1405 · بوشهر