تحلیل هم پیمانی خاندان شیعی بنی عمار در طرابلس در اتحاد با ترکان سلجوقی و مخالفت با فاطمیان

چکیده مقاله

خاندان بنی عمار، حکمرانان نیمه مستقل طرابلس و بعدها حلب در قرن پنجم هجری/یازدهم میلادی، یکی از چالش برانگیزترین و در عین حال جذاب ترین پدیده های سیاسیمذهبی در تاریخ اسلام پس از ظهور فاطمیان هستند این خاندان که ادعای نسب به اهل بیت داشتند و خود را شیعه دوازده امامی یا زیدی می دانستند، در جغرافیایی قرار گرفتند که قلب تپنده خلافت شیعی اسماعیلی، یعنی مصر فاطمی، بود با این حال، سیاست خارجی بنی عمار همواره با نوسانات شدیدی در روابط با قاهره همراه بود؛ گاه در آشکارا سرپیچی و گاه در اتحاد تاکتیکی با دشمنان دینی فاطمیان، یعنی ترکان سلجوقی سنی مذهب این مقاله با روش توصیفیتحلیلی و با تکیه بر منابع دست اول تاریخی، به بررسی دلایل، زمینه ها و پیامدهای این هم پیمانی های متناقض نما می پردازد یافته ها نشان می دهد که هم پیمانی بنی عمار با سلجوقیان، نه بر اساس ایدئولوژی مذهبی، بلکه بر اساس محاسبات صرفا رئالیستی، حفظ استقلال سیاسی، مقابله با نفوذ تجاری و نظامی فاطمیان در شام، و بهره برداری از بحران های داخلی خلافت فاطمی شکل گرفته است این مطالعه استدلال می کند که «مصلحت سیاسی» بر «همبستگی مذهبی» در دیپلماسی بنی عمار اولویت داشته است و این انعطاف پذیری ایدئولوژیک، عامل بقای آن ها در میان گرگ های منطقه ای بوده است

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

سیما سادات آستان بوس

هنرآموز فتوگرافیک

زهره محمدقلی

دانشجو کارشناسی تاریخ اسلام

معصومه قائید رحمتی

کارشناس حسابداری

مریم ملاکی

معاون آموزشی متوسطه اول

محمدقلی، زهره،1405،تحلیل هم پیمانی خاندان شیعی بنی عمار در طرابلس در اتحاد با ترکان سلجوقی و مخالفت با فاطمیان،دومین همایش بین المللی تحولات نوین در نظام های آموزشی، تربیتی، روانشناسی، مهارت آموزی و مهارت محوری با محوریت آموزش و پرورش در هزاره سوم،بوشهر

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات دومین همایش بین المللی تحولات نوین در نظام های آموزشی، تربیتی، روانشناسی، مهارت آموزی و مهارت محوری با محوریت آموزش و پرورش در هزاره سوم26 اردیبهشت 1405 · بوشهر