چکیده مقاله
در دهه های اخیر، پژوهش های آموزشی نشان داده اند که انتقال مفاهیم دینی و ارزش های معنوی زمانی اثربخش تر است که آموزش از چارچوب صرفا شناختی فراتر رود و با ابعاد عاطفی، اخلاقی و تجربی یادگیرندگان پیوند یابد از این منظر، الهیات تربیتی به مثابه دانشی میان رشته ای، درصدد فهم و بازسازی شیوه هایی است که از طریق آن می توان ایمان و معرفت دینی را در بستر تربیت انسانی نهادینه کرد یکی از راهکارهای موثر در تحقق این هدف، بهره گیری از روش های داستان محور در آموزش مفاهیم دینی است داستان در سنت اسلامی و متون الهی، از جمله قرآن کریم، همواره ابزاری برای تعلیم، تربیت و تحول درونی انسان بوده است تلفیق الهیات تربیتی با داستان گویی آموزشی، به معنای استفاده آگاهانه از روایت به عنوان حامل معنا، تجربه و ارزش است؛ روشی که به جای انتقال مستقیم مفاهیم دینی، آنها را در قالب تجربه های قابل زیست، استعاری و انسان محور بازنمایی می کند در این رویکرد، یادگیرنده نه شنونده ای منفعل، بلکه مشارکت کننده ای در فرآیند معنا سازی دینی است؛ فرآیندی که از درک عقلانی متن آغاز می شود و به درونی سازی ایمان و رفتار اخلاقی می انجامد پژوهش حاضر، با هدف تبیین مبانی نظری و کارکردهای تربیتی روش داستان محور در چارچوب الهیات تربیتی، به بررسی چگونگی نقش روایت در آموزش ایمان، اخلاق و هویت دینی می پردازد یافته ها نشان می دهد که این تلفیق می تواند موجب افزایش انگیزش درونی، عمق یادگیری، همدلی اخلاقی و فهم تجربی از مفاهیم الهی شود در نتیجه، به کارگیری داستان گویی در آموزش دینی نه تنها روشی آموزشی، بلکه راهی معنایی برای تربیت انسان مومن و اندیشمند در دنیای معاصر به شمار می آید
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
�لهی، سکینه،1404،تلفیق الهیات تربیتی با روش های داستان محور در آموزش مفاهیم دینی،اولین همایش بین المللی تحولات نوین در نظام های آموزشی، تربیتی، روانشناسی، مهارت آموزی و مهارت محوری با محوریت آموزش و پرورش در هزاره سوم،بوشهر
ارائهشده در
مجموعه مقالات اولین همایش بین المللی تحولات نوین در نظام های آموزشی، تربیتی، روانشناسی، مهارت آموزی و مهارت محوری با محوریت آموزش و پرورش در هزاره سوم12 آذر 1404 · بوشهر