بررسی اصل مردم داری حاکمان در آموزه های دینی و معیارهای آن

چکیده مقاله

مردم داری در عرصه سیاست در آموزه های دینی از جایگاه ویژه ای برخوردار است یکی از شرائطی که یک حاکم برای اداره جامعه باید داشته باشد، مردم داری است در معنای مردم داری نظریات مختلفی ارائه شده است برخی آن را به معنای مهربانی، رسیدگی شخص حاکم به امور مردم، تواضع و فروتنی حاکم و تامین حوائج مردم توسط حاکم دانسته اند این مطالعه بر آن است تلقی های مختلفی که از مفهوم مردم داری یک حاکم وجود دارد را بیان و سپس معیارهای مردم داری یک حاکم را با توجه به فلسفه حکومتداری در اسلام مورد بحث و بررسی قرار دهد بر این اساس پژوهش پیش رو با رویکرد «تحلیلی توصیفی» در پی دستیابی به پاسخ این سوال است که مراد از مردم داری یک حاکم چیست؟ بررسی ها نشان می دهد که اگرچه مولفه ها و ویژگی هایی چون مهربانی، رسیدگی شخص حاکم به امور مردم، رفع حوائج عمومی مردم، تواضع حاکمان در برابر مردم از بزرگترین فضایل اخلاقی می باشد که در هر انسانی لازم و در زمامداران ضروری تر است ولی ارائه هریک از این مولفه ها در بحث از مفهوم مردمداری یک حاکم تنها معنا و مفهومی سطحی از مردم داری است که برخی به دست داده اند بلکه با اندکی تامل در فلسفه حکومتداری در اسلام به نظر می رسد مردم داری یک حاکم به معنای نقش دادن به مردم در حکومت و بها دادن به مردم در اداره جامعه از طریق گزینش شایستگان، کارآمدان و خردمندان جامعه، احترام به آراء مردم در حکومت، برقراری امنیت و زدودن ترس از دل های مردم باشد

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

شیرین آرامش

مربی گروه معارف اسلامی، دانشگاه علوم پزشکی گیلان، رشت، ایران

هادی بصیری

استادیار گروه معارف اسلامی، دانشگاه علوم پزشکی گیلان، رشت، ایران

�رامش، شیرین و بصیری، هادی،1404،بررسی اصل مردم داری حاکمان در آموزه های دینی و معیارهای آن،دومین همایش بین المللی پژوهش های نوین در مدیریت، حقوق، علوم انسانی و کارآفرین�

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات دومین همایش بین المللی پژوهش های نوین در مدیریت، حقوق، علوم انسانی و کارآفرینی28 بهمن 1404