اثربخشی گروه درمانی فعالسازی رفتاری بر خودکارآمدی زنان مبتلا به دیابت نوع دو

چکیده مقاله

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی گروه درمانی فعالسازی رفتاری بر خودکارآمدی زنان مبتلا به دیابت نوع دو انجام شد روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون پس آزمون و گروه کنترل بود جامعه آماری پژوهش شامل تمامی بیماران زن و مرد مبتلا به دیابت نوع دو مراجعه کننده به انجمن کنترل دیابت شهر خرم آباد در شش ماه اول سال ۱۴۰۳ بودند از بین آنها ۳۰ نفر به روش نمونه گیری هدفمند، انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش ۱۵ نفر و گروه گواه ۱۵ نفر ، گمارده شدند افراد گروه آزمایش به مدت ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای هفته ای دوبار به صورت گروهی برنامه درمانی فعالسازی رفتاری را دریافت کردند؛ گروه کنترل به مدت دوماه در لیست انتظار قرار گرفت جهت جمع آوری اطلاعات از پرسشنامه های خودکارآمدی عمومی شرر و مادوکس ، ۱۹۸۲ ، استفاده شد دادههای پژوهش با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس تک متغیره، تحلیل شد یافته های حاصل از پژوهش نشان داد که با کنترل اثر پیش آزمون، بین میانگین نمرات پس آزمون افراد گروههای آزمایش و کنترل در متغیر خودکارآمدی ، تفاوت معناداری وجود داشت ؛درمجموع، با توجه به نتایج این پژوهش می توان گفت که گروه درمانی فعالسازی رفتاری می تواند بر ارتقاء خودکارآمدی زنان مبتلا به دیابت نوع دو، اثربخش باشد

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

فاطمه ابراهیمی

کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی دانشگاه آزاد اسلامی کرمانشاه،کرمانشاه،ایران

�براهیمی، فاطمه،1403،اثربخشی گروه درمانی فعالسازی رفتاری بر خودکارآمدی زنان مبتلا به دیابت نوع دو،بیست و یکمین کنفرانس بین المللی پژوهش در روانشناسی، مشاوره و علوم تربیت�

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات بیست و یکمین کنفرانس بین المللی پژوهش در روانشناسی، مشاوره و علوم تربیتی4 آبان 1403