سهم طرحواره های ناسازگار اولیه در تبیین خودشیفتگی در ورزشکاران جوان

چکیده مقاله

خودشیفتگی به عنوان یکی از ویژگی های شخصیتی برجسته در میان ورزشکاران، می تواند پیامدهای متفاوتی در عملکرد، روابط بین فردی و سازگاری روان شناختی آنان به همراه داشته باشد با وجود پژوهش های متعدد درباره پیامدهای خودشیفتگی، بررسی ریشه های شناختی–تحولی این ویژگی در بافت ورزش کمتر مورد توجه قرار گرفته است بر این اساس، پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش طرحواره های ناسازگار اولیه در پیش بینی خودشیفتگی ورزشکاران جوان انجام شد پژوهش از نوع توصیفی–همبستگی بود و جامعه آماری آن را ورزشکاران جوان تشکیل دادند که از میان آن ها ۲۰۰ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند داده ها با استفاده از پرسشنامه طرحواره های ناسازگار اولیه یانگ و پرسشنامه شخصیت خودشیفته آمز گردآوری شد تحلیل داده ها با بهره گیری از آمار توصیفی، ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون خطی ساده انجام گرفت نتایج نشان داد بین طرحواره های ناسازگار اولیه و خودشیفتگی رابطه مثبت و معنادار وجود دارد p < ۰ ۰۱ همچنین، نتایج رگرسیون نشان داد طرحواره های ناسازگار اولیه توانستند به طور معناداری خودشیفتگی را در ورزشکاران جوان پیش بینی کنند β = ۰ ۲۹، p < ۰ ۰۰۱ این یافته ها بر نقش معنادار الگوهای شناختی اولیه در تبیین خودشیفتگی تاکید می کند و نشان می دهد، هرچند خودشیفتگی سازه ای چندعاملی است، توجه به طرحواره های ناسازگار اولیه می تواند مبنایی برای طراحی مداخلات روان شناختی پیشگیرانه و حمایتی در حوزه روان شناسی ورزش فراهم آورد

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

محمد ضیایی نژاد

کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکز

ناهید بابایی امیری

استادیار گروه روانشناسی، واحد یادگار امام خمینی ره شهرری، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

�یایی نژاد، محمد و بابایی امیری، ناهید،1404،سهم طرحواره های ناسازگار اولیه در تبیین خودشیفتگی در ورزشکاران جوان،بیست و پنجمین کنفرانس بین المللی روانشناسی، مشاوره و علوم تربیت�

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات بیست و پنجمین کنفرانس بین المللی روانشناسی، مشاوره و علوم تربیتی17 بهمن 1404 · مسجد سلیمان