چکیده مقاله
روابط بین معلم و دانش آموز نقش مهمی در کیفیت فرآیند آموزش و پرورش دارد و می تواند تاثیرات عمیقی بر یادگیری، انگیزش و سلامت روانی دانش آموزان داشته باشد روانشناسی بالینی با تمرکز بر درک عمیق رفتارها، هیجانات و نیازهای روانی افراد، می تواند به بهبود این روابط کمک شایانی کند به کارگیری اصول روانشناسی بالینی در محیط های آموزشی به معلمان این امکان را می دهد که ویژگی های شخصیتی، مشکلات عاطفی و شرایط روانی دانش آموزان را بهتر بشناسند و در برخورد با آنان شیوه های همدلانه تری را اتخاذ کنند از طریق مداخلات روان درمانی کوتاه مدت، آموزش مهارت های ارتباطی به معلمان، و ایجاد فضای ایمن روانی در کلاس درس، می توان کیفیت تعاملات آموزشی را ارتقا داد همچنین، درک تفاوت های فردی و شناخت اختلالات روانی رایج در کودکان و نوجوانان می تواند به پیشگیری از تنش ها و سوءتفاهم ها در ارتباطات کمک کند روانشناسی بالینی با تاکید بر اهمیت تنظیم هیجان و ارتقای مهارت های بین فردی، به معلمان در نقش راهنما و حامی روانی دانش آموزان یاری می رساند از سوی دیگر، به کارگیری دانش روانشناسی بالینی در نظام آموزشی می تواند موجب افزایش توانمندی معلمان در مواجهه با چالش های رفتاری دانش آموزان گردد معلمانی که با اصول روان درمانی و مداخلات روانی اجتماعی آشنایی دارند، می توانند از راهکارهای مناسب برای کاهش تعارض، مدیریت بحران های هیجانی، و ایجاد ارتباط موثر بهره ببرند این امر نه تنها موجب بهبود سلامت روان دانش آموزان می شود، بلکه سلامت روان معلمان را نیز حفظ می کند و از فرسودگی شغلی آنان می کاهد در نهایت، روانشناسی بالینی می تواند به عنوان پلی میان آموزش و بهداشت روان در مدرسه عمل کند و شرایطی را فراهم آورد که در آن، ارتباط میان معلم و دانش آموز بر پایه درک متقابل، احترام، و حمایت روانی شکل گیرد به این ترتیب، زمینه ای برای رشد اجتماعی، هیجانی و تحصیلی دانش آموزان در محیطی امن و حمایتی مهیا می شود
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
�عفرنژاد قراحسنلو، صابره و بیک محمدی، معصومه،1403،بررسی نقش روانشناسی بالینی در بهبود روابط معلم و دانش آموز،اولین همایش بین المللی تحولات نوین در علوم تربیتی، روانشناسی و آموزش وپرورش،ارومیه
ارائهشده در
مجموعه مقالات اولین همایش بین المللی تحولات نوین در علوم تربیتی، روانشناسی و آموزش وپرورش30 دی 1403 · ارومیه