چکیده مقاله
با گسترش فناوری های دیجیتال، هوش مصنوعی، یادگیری آنلاین و محیط های آموزشی مجازی، این پرسش مطرح شده است که آیا دانش آموزان آینده همچنان به مدرسه فیزیکی نیاز خواهند داشت یا خیر مدرسه در طول تاریخ نه تنها مکانی برای انتقال دانش، بلکه فضایی برای رشد اجتماعی، تربیت اخلاقی، تعامل انسانی و تجربه یادگیری جمعی بوده است با این حال، تحولات فناوری در قرن بیست ویکم ساختارهای سنتی آموزش را به چالش کشیده و امکان یادگیری در هر زمان و مکان را فراهم کرده است از یک سو، فناوری های آموزشی مانند پلتفرم های یادگیری آنلاین، کلاس های مجازی، واقعیت مجازی و ابزارهای مبتنی بر هوش مصنوعی می توانند دسترسی به آموزش را افزایش دهند و یادگیری شخصی سازی شده را ممکن سازند این ابزارها به دانش آموزان اجازه می دهند با سرعت و سبک یادگیری خود پیش بروند و منابع آموزشی گسترده ای را در اختیار داشته باشند همچنین آموزش از راه دور می تواند هزینه ها را کاهش داده و فرصت های آموزشی را برای مناطق محروم گسترش دهد از سوی دیگر، مدرسه فیزیکی نقش مهمی در توسعه مهارت های اجتماعی، همکاری گروهی، ارتباطات بین فردی و شکل گیری هویت اجتماعی دانش آموزان دارد تعامل مستقیم با معلمان و همسالان، تجربه فعالیت های گروهی، ورزش، هنر و فعالیت های فرهنگی از جنبه هایی هستند که در محیط کاملا مجازی به سختی قابل جایگزینی اند علاوه بر این، مدرسه می تواند محیطی ساختارمند برای ایجاد نظم، مسئولیت پذیری و انگیزه یادگیری فراهم کند بسیاری از پژوهشگران بر این باورند که آینده آموزش احتمالا به سمت مدل های ترکیبی یا «یادگیری ترکیبی» Blended Learning حرکت خواهد کرد؛ مدلی که در آن آموزش حضوری و آموزش دیجیتال در کنار یکدیگر قرار می گیرند در چنین مدلی، مدرسه فیزیکی همچنان وجود خواهد داشت، اما نقش آن ممکن است از انتقال صرف دانش به تسهیل یادگیری، تعامل اجتماعی، حل مسئله و فعالیت های خلاقانه تغییر کند در نتیجه، هرچند فناوری می تواند برخی کارکردهای مدرسه سنتی را جایگزین کند، اما احتمالا مدرسه فیزیکی در آینده نیز به عنوان بخشی از نظام آموزشی باقی خواهد ماند؛ البته با ساختار، نقش ها و روش های آموزشی متفاوت آینده آموزش بیشتر به سمت ترکیبی از فضاهای فیزیکی و دیجیتال حرکت می کند تا بتواند هم از مزایای فناوری بهره ببرد و هم نیازهای اجتماعی و انسانی یادگیرندگان را تامین کند
کلیدواژهها
نویسندگان
محمد تقی آهنگریه
کارشناس عمران سازه شهرداری کلانشهر تبریز، ایران
مریم برخورداری
کارشناسی ارشد رشته ریاضی گرایش جبر دانشگاه پیام نور
لیلا لطفی اقدم
مدیر
مهدیه ده حقی
کارشناسی رشته ریاضیات کاربردی دانشگاه پیام نور اراک
رویا ابن عباس
آموزگار
عارفه نجفیان سرای
لیسانس رشته مهندسی کشاورزی گرایش گیاهپزشکی دانشگاه شهید مدنی آذربایجان
شیما رستمی
آموزگار
احترام خزائی
کارشناسی رشته ادبیات فارسی دانشگاه پیام نور تهران جنوب
شیوا منصوری
آموزگار
شیوه ارجاع
لطفی اقدم، لیلا و ابن عباس، رویا و رستمی، شیما و منصوری، شیوا،1405،آیا دانش آموزان آینده به مدرسه فیزیکی نیاز دارند؟،دومین همایش بین المللی تحولات نوین در نظام های آموزشی، تربیتی، روانشناسی، مهارت آموزی و مهارت محوری با محوریت آموزش و پرورش در هزاره سوم،بوشهر
ارائهشده در
مجموعه مقالات دومین همایش بین المللی تحولات نوین در نظام های آموزشی، تربیتی، روانشناسی، مهارت آموزی و مهارت محوری با محوریت آموزش و پرورش در هزاره سوم26 اردیبهشت 1405 · بوشهر