سبک شناسی مجالس سبعه مولوی

چکیده مقاله

مجلس گویی از شیوه های کهن تعلیم و تبلیغات دینی و عرفانی در جوامع اسلامی است پیشینه آن چه بسا به صدر اسلام و به عصر پیامبر ص بازمیگردد ازاینرو میتوان مجلس گویی را در دنیای اسلام استمرار یک سنت نبوی به شمار آورد در طول تاریخ مجلس گویی همواره در میان نحله و جریانهای مختلف اعم از اهل شریعت و طریقت رواج و رونق داشته است به ویژه پس از گسترش تصوف، متصوفه برای ارشاد ساکنان خانقاه ها و عامه مردم اقدام به برپایی مجالس وعظ میکردند در قرن هفتم، این خانقاها کثرت بسیاری یافته بود و محلی برای تعلیم و تعلم و ارشاد به حساب می آمد معمولا این مجالس در مدرسه، خانقاه یا مسجد تشکیل می یافت و در آنها به مقتضای حال مخاطب که اغلب عامه مردم بودند سخن گفته میشد سخنان و مواعظی که در این مجالس ایراد میشد گاهی توسط مریدان و علاقهمندان گردآوری و تدوین مییافت، مجالس سبعه مولانا جلال الدین ازجمله آثاری است که در این زمینه به دست ما رسیده است

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

اصغر صبری

کارشناسی از آموزشکده فنی پسران رازی اردبیل

زهرا محمودی

کارشناسی ارشد ادبیات از دانشگاه تبریز

حسن جعفریان

کارشناسی ارشد فلسفه

�بری، اصغر و محمودی، زهرا و جعفریان، حسن،1402،سبک شناسی مجالس سبعه مولوی،اولین کنفرانس بین المللی روانشناسی، علوم اجتماعی، علوم تربیتی و فلسفه،بابل

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات اولین کنفرانس بین المللی روانشناسی، علوم اجتماعی، علوم تربیتی و فلسفه21 اردیبهشت 1402 · بابل