رابطه بین خودکارآمدی با خود مهارگری اسلامی در بین دانش آموزان

چکیده مقاله

خودکارآمدی به عنوان یک عامل انگیزشی، مهم برای دانش آموزان می باشد و خودمهارگری افراد را قادر می سازد تا بر روی ابعاد فردی و اجتماعی زندگی خود، مهار ارادی داشته باشند بنابراین هدف از انجام این پژوهش بررسی رابطه بین خودکارآمدی با خود مهارگری اسلامی در بین دانش آموزان می باشد روش این پژوهش از نوع توصیفی همبستگی می باشد جامعه آماری پژوهش حاضر را تمامی دانش آموزان دوره متوسطه دوم شهرستان بابل تشکیل دادند و تعداد ۱۳۰ نفر از دانش آموزان به روش نمونه گیری در دسترس به عنوان نمونه انتخاب شدند جهت جمع آوری اطلاعات از پرسشنامه های خودمهارگری اسلامی رفیعی هنر ۱۳۹۰ و پرسش نامه خودکارآمدی موریس ۲۰۰۲ استفاده شد و جهت تجزیه و تحلیل داده ها از نرم افزارspss۲۲ استفاده شد نتایج پژوهش نشان داد بین خودمهارگری و خودکارآمدی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد همچنین بین خودکارآمدی و زیر مولفه های خودمهارگری اسلامی انگیزش مهارگری، خودنظارت گری مهاررفتاری، خودمهارگری هیجانی رفتاری، خودمهارگری جنسی، هدف پذیری رابطه مثبت و معناداری وجود دارد از مجموع این یافته ها، نتیجهگیری میشود که برای افزایش سطح خودکارآمدی می توان آموزش خودمهارگری و مولفه های آن را قرار داد

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

هادی ادبی فیروزجائی

کارشناسی راهنمایی و مشاوره

هاجر باباتبار

کارشناسی روانشناسی عمومی؛

�دبی فیروزجائی، هادی و باباتبار، هاجر،1402،رابطه بین خودکارآمدی با خود مهارگری اسلامی در بین دانش آموزان،اولین کنفرانس بین المللی روانشناسی، علوم اجتماعی، علوم تربیتی و فلسفه،بابل

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات اولین کنفرانس بین المللی روانشناسی، علوم اجتماعی، علوم تربیتی و فلسفه21 اردیبهشت 1402 · بابل