امکان و امتناع دستیابی به «تقوای دیجیتال» در عصر یادگیری عمیق

چکیده مقاله

عصر یادگیری عمیق و گسترش بی سابقه فناوری های هوشمند، مفهوم سنتی «تقوا» را با پرسش های بنیادینی مواجه ساخته است این مقاله با روش توصیفی‑تحلیلی و با اتکا به منابع کتابخانه ای فارسی، به بررسی امکان و امتناع دستیابی به «تقوای دیجیتال» می پردازد تقوای دیجیتال به عنوان ظرفیتی برای حفظ و تعمیق حالت خداترسی، خدامحوری و مراقبت از نفس در عصر استفاده گسترده از ابزارهای هوشمند تعریف می شود یافته های پژوهش نشان می دهد که از سویی، داده کاوی، الگوریتم های شخصی سازی، واقعیت مجازی و یادگیری ماشین، موانع جدی امتناع های نسبی برای تحقق تقوا ایجاد می کنند که عبارتند از: نظارت پنهان، تضعیف خودمراقبتی، عادی سازی گناه، کاهش حافظه معنوی و انفعال اخلاقی از سوی دیگر، امکان های جدیدی امکان های مشروط نیز فراروی مربیان دینی گشوده شده است: ثبت خودکار رفتار، بازخورد لحظه ای، شبیه سازی موقعیت های آزمایش الهی، و شبکه های همتا برای مراقبت جمعی نتیجه نهایی آنکه «تقوای دیجیتال» نه به صورت خودکار و نه به صورت غیرممکن محض، بلکه به عنوان یک پروژه تربیتی دشوار و مشروط امکان پذیر است شرط تحقق آن، طراحی فناوری اخلاق بنیان، بازتعریف نقش والدین و مربیان و ارتقای «سواد تقوایی» در فضای مجازی است

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

هادی کرچی

نویسنده اول

محمدکریم شایسته

نویسنده دوم

کرچی، هادی و ، محمدکریم شایسته،1404،امکان و امتناع دستیابی به «تقوای دیجیتال» در عصر یادگیری عمیق،سومین همایش بین المللی فناوری های هوشمند در عرصه علوم تربیتی، روانشناسی، مشاوره ، فلسفه

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات سومین همایش بین المللی فناوری های هوشمند در عرصه علوم تربیتی، روانشناسی، مشاوره ، فلسفه28 مهر 1404