امیدآفرینی در دانش آموزان با رویکرد فرهنگ ایرانی و اسلامی

چکیده مقاله

پژوهش حاضر با هدف طراحی الگوی بومی امیدآفرینی در دوره آموزش مبتنی بر فرهنگ ایرانی–اسلامی انجام شد در سال های اخیر، کاهش انگیزش تحصیلی، افزایش اضطراب آموزشی و افت تاب آوری در میان دانش آموزان ، ضرورت بازاندیشی در رویکردهای تربیتی مدارس را برجسته ساخته است امید به عنوان سازه ای شناختی–انگیزشی و یکی از مولفه های کلیدی سلامت روان، نقش تعیین کننده ای در پیشرفت تحصیلی و شکل گیری هویت مثبت کودکان دارد با وجود اهمیت این مفهوم، چارچوب های موجود عمدتا مبتنی بر نظریه های غربی بوده و کمتر با مبانی فرهنگی و دینی جامعه ایران تلفیق شده اند روش پژوهش از نوع کیفی و مبتنی بر تحلیل اسنادی و استنباط نظری است در این راستا، ابتدا مفهوم امید در روان شناسی مثبت نگر، به ویژه در نظریه امید Charles R Snyder بررسی شد سپس جایگاه امید در منابع اسلامی، شامل قرآن کریم و روایات، تحلیل گردید در نهایت با تلفیق یافته ها، الگوی بومی امیدآفرینی در چهار بعد شناختی، عاطفی، معنوی و رفتاری طراحی شد نتایج نشان داد امید در نظام تربیتی ایرانی–اسلامی مفهومی چندبعدی است که علاوه بر هدف گذاری و برنامه ریزی، بر توکل، صبر فعال، اعتماد به وعده الهی و تلاش مستمر تاکید دارد مدل پیشنهادی می تواند چارچوبی کاربردی برای معلمان دوره در جهت تقویت انگیزش، تاب آوری و هویت مثبت دانش آموزان فراهم آورد

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

لیلا هادی پور هفشجانی

نویسنده اول

هادی پور هفشجانی، لیلا،1404،امیدآفرینی در دانش آموزان با رویکرد فرهنگ ایرانی و اسلامی،سومین همایش بین المللی فناوری های هوشمند در عرصه علوم تربیتی، روانشناسی، مشاوره ، فلسفه

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات سومین همایش بین المللی فناوری های هوشمند در عرصه علوم تربیتی، روانشناسی، مشاوره ، فلسفه28 مهر 1404