بازخوانی فلسقی زبان و آموزش در بستر فناوری های نو

چکیده مقاله

ظهور هوش مصنوعی و مدل های زبانی بزرگ، پرسش های بنیادین فلسفی درباره ماهیت معنا، فهم و ارتباط را از نو برانگیخته است این مقاله با رویکردی میان رشته ای به بازخوانی مفهوم «معنا» در عصر هوش مصنوعی می پردازد و تلاش می کند تا پیوندهای میان فلسفه زبان کلاسیک و چالش های معاصر آموزش و یادگیری را در بستر فناوری های نوظهور بررسی کند با تکیه بر آرای ویتگنشتاین، سرل، و نظریه پردازان معاصر، نشان می دهیم که مدل های زبانی هوش مصنوعی اگرچه در بازتولید الگوهای زبانی موفق اند، اما فاقد قصدیت، تجربه زیسته و زمینه اجتماعی فرهنگی هستند که پایه های اصلی فهم انسانی را تشکیل می دهند در حوزه آموزش، این تحول فناورانه فرصت ها و تهدیدهایی را به همراه دارد: از یک سو، امکان شخصی سازی یادگیری و دسترسی گسترده به دانش فراهم می شود؛ از سوی دیگر، خطر تقلیل معنا به داده، کاهش تفکر انتقادی و از دست رفتن بعد تعاملی انسانی آموزش مطرح است مقاله با تحلیل این دوگانگی، چارچوبی نظری برای بازاندیشی نقش معلم، یادگیرنده و فناوری در فرآیند معناسازی ارائه می دهد و پیشنهاد می کند که آموزش در عصر هوش مصنوعی باید بر پرورش سواد انتقادی، خلاقیت معنایی و توانایی تمییز میان بازتولید الگو و فهم واقعی تمرکز کند یافته های این پژوهش می تواند مبنایی برای طراحی سیاست های آموزشی و توسعه فناوری های مسئولانه تر باشد

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

لیلا سیدی

نویسنده اول

�یدی، لیلا،1404،بازخوانی فلسقی زبان و آموزش در بستر فناوری های نو،سومین همایش بین المللی فناوری های هوشمند در عرصه علوم تربیتی، روانشناسی، مشاوره ، فلسفه

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات سومین همایش بین المللی فناوری های هوشمند در عرصه علوم تربیتی، روانشناسی، مشاوره ، فلسفه28 مهر 1404