چکیده مقاله
درس ادبیات فارسی، به دلیل پیوند عمیق با زبان، فرهنگ و تجربه انسانی، ظرفیت ممتاز برای پرورش روحیه اجتماعی دانش آموزان دارد با این حال، این ظرفیت به صورت خودکار و صرفا با تدریس محتوای کتاب محقق نمی شود؛ بلکه به شیوه تدریس و تجربه اجتماعی ساخته شده در کلاس وابسته است وقتی کلاس ادبیات به کارگاه گفت وگو، تحلیل چندصدایی، همدلی و همکاری تبدیل می شود، دانش آموزان در یک فضای امن و معنادار، مهارت های اجتماعی را تمرین می کنند: گوش دادن، احترام به تفاوت، استدلال، پذیرش مسئولیت، و حل تعارض متون ادبی به مثابه «سناریوهای زندگی» عمل می کنند و امکان می دهند دانش آموز پیامد کنش ها را ببیند و درباره ارزش ها و انتخاب ها بیندیشد در مقابل، رویکرد حافظه محور و آزمون محور، ادبیات را از زندگی جدا می کند و مانع شکل گیری مشارکت اجتماعی می شود چالش هایی مانند کمبود زمان، تراکم محتوا، محدودیت منابع و نیاز به توانمندسازی معلم نیز واقعی اند، اما با راهکارهایی نظیر یادگیری مشارکتی ساختارمند، ارزشیابی فرایندی، استفاده از تکالیف نوشتاری همدلانه، ایفای نقش و پیوند متن با مسائل روزمره، می توان گام های عملی برداشت
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
�ضایی، زهرا،1404،بررسی ادبیات، به عنوان تجربه زیسته انسان در قالب شعر، داستان، حکایت و نمایش بازنمایی،سومین همایش بین المللی فناوری های هوشمند در عرصه علوم تربیتی، روانشناسی، مشاوره ، فلسفه
ارائهشده در
مجموعه مقالات سومین همایش بین المللی فناوری های هوشمند در عرصه علوم تربیتی، روانشناسی، مشاوره ، فلسفه28 مهر 1404