بررسی فقهی حقوقی اعتبار امضای دیجیتال در معاملات و اسناد رسمی

چکیده مقاله

گسترش مبادلات الکترونیکی و توسعه دولت الکترونیک ضرورت بازنگری در مفهوم سنتی امضا و ارزیابی اعتبار حقوقی و فقهی امضای دیجیتال را بیش از پیش نمایان ساخته است پژوهش حاضر با هدف تبیین مبانی اعتبار امضای دیجیتال در نظام حقوقی ایران و بررسی میزان سازگاری آن با اصول فقهی، به تحلیل تطبیقی مقررات قانونی از جمله قانون تجارت الکترونیکی، قانون مدنی، قانون ثبت و آیین نامه های مرتبط پرداخته و علاوه بر آن، دیدگاه های فقهی معتبر درباره مفهوم «امضا»، «تنفیذ»، «رضا» و «احراز هویت» را بررسی می کند سوال اصلی پژوهش آن است که آیا امضای دیجیتال می تواند همان کارکرد اثباتی و تاسیسی امضای دستی را در معاملات و اسناد رسمی ایفا کند یا خیر روش تحقیق در این مطالعه، روش توصیفی تحلیلی و مبتنی بر گردآوری داده ها از طریق منابع کتابخانه ای، اسناد قانونی، آرای فقهی و نظریات حقوقی است داده ها پس از استخراج و دسته بندی، با روش تحلیل محتوای کیفی بررسی شده اند یافته ها نشان می دهد که امضای دیجیتال، در صورت برخورداری از زیرساخت های فنی مطمئن و رعایت الزامات قانونی، از منظر حقوقی واجد اعتبار کامل در معاملات و اسناد رسمی است؛ همچنین اصول فقهی مانند لزوم احراز هویت، قصد و اختیار، و اماره ید و کتابت قابلیت انطباق با امضای دیجیتال را دارند و مانعی برای پذیرش آن در فقه امامیه وجود ندارد نتیجه گیری نهایی بیانگر آن است که امضای دیجیتال می تواند به عنوان جایگزینی معتبر و کارآمد برای امضای سنتی عمل کرده و بستر توسعه تعاملات الکترونیکی و اسناد رسمی دیجیتال را فراهم آورد

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

سمیه راد

کارشناس الهیات و معارف اسلامی

رزومه علمی کاربران

درباره سیویلیکاتبلیغات در سیویلیکاآمار علمی ایرانتقویم علمی ایرانداده کاوی مقالاتطرح های پژوهشی

در صورتی که می خواهید در اثر پژوهشی خود به این مقاله ارجاع دهید، به سادگی می توانید از عبارت زیر در بخش منابع و مراجع استفاده نمایید: راد، سمیه،1404،بررسی فقهی حقوقی اعتبار امضای دیجیتال در معاملات و اسناد رسمی،اولین کنفرانس بین المللی فلسفه، تعلیم و تربیت و علوم ورزشی،تهران،https://civilica.com/doc/2595351

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات اولین کنفرانس بین المللی فلسفه، تعلیم و تربیت و علوم ورزشی30 بهمن 1404 · تهران