سعادت جمعی؛ خوانشی صدرایی از ورزش به مثابه نهاد تعالی بخش اجتماعی

چکیده مقاله

این مقاله با هدف بازخوانی جایگاه ورزش در پرتو حکمت متعالیه ملاصدرا و تبیین رسالت وجودی آن در فرآیند تحقق سعادت جمعی نگاشته شده است در مواجهه با تقلیل گرایی مدرن که ورزش را به پدیده ای صرفا رقابتی، تجاری و جسمانی تقلیل می دهد، پرسش محوری آن است که چگونه با اتکا به دستگاه فلسفی ملاصدرا با مفاهیمی چون اصالت وجود، تشکیک وجود، حرکت جوهری، و اتحاد عاقل و معقول می توان ورزش را به مثابه «نهاد اجتماعی تعالی بخش» بازتعریف کرد روش پژوهش، تحلیلی توصیفی با تمرکز بر تطبیق مفاهیم کلیدی حکمت متعالیه بر سپهر اجتماعی ورزش است یافته ها نشان می دهد که ورزش در خوانش صدرایی، نه یک فعالیت حاشیه ای، بلکه جلوه ای از حرکت جوهری جامعه به سوی تعادل و کمال وجودی است این نقش از طریق تاثیر ورزش بر قوای نفس اجتماعی شهویه، غضبیه و عاقله و تقویت فضایل چهارگانه عفت، شجاعت، حکمت و عدالت در بستر جامعه محقق می شود مقاله همچنین به بررسی نقش ورزش در تحقق مراتب نفس نباتی، حیوانی، انسانی و نیز ورزش به مثابه ریاضتی وجودی برای وصول به تخلق به اخلاق الهی می پردازد در نهایت، با نقد الگوی مسلط ورزش مدرن از منظر هستی شناختی، بر ضرورت بنیان نهادن فلسفه ورزش بر مبنای حکمت متعالیه تاکید می ورزد این پژوهش گامی در جهت غنای گفتمان فلسفه ورزش با رویکردی بومی و ارائه بدیلی نظری در برابر خوانش های مادی گرایانه است

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

وحید داوری چهارده

دانش آموخته دکتری تخصصی فلسفه و کلام اسلامی

رزومه علمی کاربران

درباره سیویلیکاتبلیغات در سیویلیکاآمار علمی ایرانتقویم علمی ایرانداده کاوی مقالاتطرح های پژوهشی

در صورتی که می خواهید در اثر پژوهشی خود به این مقاله ارجاع دهید، به سادگی می توانید از عبارت زیر در بخش منابع و مراجع استفاده نمایید: داوری چهارده، وحید،1404،سعادت جمعی؛ خوانشی صدرایی از ورزش به مثابه نهاد تعالی بخش اجتماعی،اولین کنفرانس بین المللی فلسفه، تعلیم و تربیت و علوم ورزشی،تهران،https://civilica.com/doc/2595402

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات اولین کنفرانس بین المللی فلسفه، تعلیم و تربیت و علوم ورزشی30 بهمن 1404 · تهران