اثربخشی روش تدریس مبتنی بر یادگیری معکوس بر شایستگی دیجیتال در یادگیری و انعطاف پذیری شناختی دانش آموزان متوسطه اول

چکیده مقاله

هدف: هدف از انجام این تحقیق تعیین اثربخشی روش تدریس مبتنی بر یادگیری معکوس بر شایستگی دیجیتال در یادگیری و انعطاف پذیری شناختی دانش آموزان متوسطه اول بود روش: تحقیق حاضر به لحاظ هدف از نوع کاربردی و به لحاظ شیوه اجرا، نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون پس آزمون با گروه کنترل بود جامعه آماری تحقیق حاضر را دانش آموزان دختر پایه نهم مقطع متوسطه اول شهرستان فهرج واقع در استان کرمان تشکیل دادند حجم نمونه ۴۰ نفر در دو گروه ۲۰ نفری بودند نمونه آماری به دو گروه آزمایش تحت روش تدریس مبتنی بر یادگیری معکوس و کنترل تحت آموزش به شیوه سنتی تقسیم شدند روش نمونه گیری غیرتصادفی در دسترس بود که شرکت کنندگان به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند به جهت گردآوری داده ها از دو روش اسنادی و میدانی استفاده شد در روش میدانی، ابزار پرسشنامه استاندارد مورد استفاده قرار گرفت پرسشنامه ها شامل؛ پرسشنامه شایستگی دیجیتال در یادگیری اوینک و دوگان ۲۰۲۴ ، پرسشنامه انعطاف پذیری شناختی دنیس و وندروال ۲۰۱۰ و همچنین پروتکل آموزشی ۱۰ جلسه ۶۰ ۴۵ دقیقه ای آموزش روش تدریس مبتنی بر یادگیری برگمن و سامز در درس «کار و فناوری» برای گروه آزمایش اجرا گردید و شیوه آموزش سنتی برای گروه کنترل در همان درس اعمال شد روایی با استفاده از روایی محتوایی و پایایی با آزمون آلفای کرونباخ، بررسی و تایید شد پس از اطمینان از روا و پایا بودن پرسشنامه های تحقیق، به جمع آوری نهایی داده ها پرداخته و نتایج با استفاده از آزمون تحلیل کواریانس تک متغیره آنکوا و چندمتغیره مانکوا در نرم افزار SPSS۲۶ مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت یافته ها: نتایج نشان داد که آموزش روش تدریس مبتنی بر یادگیری معکوس بر شایستگی دیجیتال در یادگیری تاثیر معناداری داشت ۰۰۱/۰P≤ همچنین، آموزش روش تدریس مبتنی بر یادگیری معکوس بر انعطاف پذیری شناختی و خرده مقیاس های آن پردازش حل مسئله و ادراک کنترل پذیری تاثیر معناداری داشت ۰۰۱/۰P≤ نتیجه گیری: یافته های پژوهش حاکی از آن است که روش تدریس مبتنی بر یادگیری معکوس به طور معناداری شایستگی دیجیتال در یادگیری و انعطاف پذیری شناختی به ویژه در ابعاد پردازش حل مسئله و ادراک کنترل پذیری دانش آموزان دختر پایه نهم را ارتقا می دهد این نتایج بر پتانسیل بالای این رویکرد در ایجاد یادگیری فعال، فناوری محور و خودراهبر تاکید دارد که می تواند دانش آموزان را برای تعامل موثرتر با چالش های عصر دیجیتال آماده سازد بنابراین، یادگیری معکوس به عنوان یک راهکار موثر برای تقویت همزمان مهارت های شناختی و دیجیتال در دوره متوسطه اول شناخته می شود

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

مینو طباطبایی

استادیار، گروه علوم تربیتی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران نویسنده مسئول

سمانه احسانزاده

دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه برنامه ریزی درسی، دانشگاه پیام نور، قشم، ایران

رزومه علمی کاربران

درباره سیویلیکاتبلیغات در سیویلیکاآمار علمی ایرانتقویم علمی ایرانداده کاوی مقالاتطرح های پژوهشی

در صورتی که می خواهید در اثر پژوهشی خود به این مقاله ارجاع دهید، به سادگی می توانید از عبارت زیر در بخش منابع و مراجع استفاده نمایید: طباطبایی، مینو و احسانزاده، سمانه،1404،اثربخشی روش تدریس مبتنی بر یادگیری معکوس بر شایستگی دیجیتال در یادگیری و انعطاف پذیری شناختی دانش آموزان متوسطه اول،ششمین کنفرانس بین المللی تحقیقات نوین در آموزش و پرورش،تهران،https://civilica.com/doc/2594336

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات ششمین کنفرانس بین المللی تحقیقات نوین در آموزش و پرورش30 بهمن 1404 · تهران