بررسی رابطه طرحواره های ناسازگار اولیه و سبک های دلبستگی با سبک های مقابله ای بیماران مبتلا به اختلال دوقطبی شهر تهران

چکیده مقاله

هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه طرحواره های ناسازگار اولیه و سبکهای دلبستگی با سبکهای مقابلهای بیماران دوقطبی انجام شد روش: پژوهش از نوع علی – مقایسهای است که جامعه آماری کلیه بیماران دوقطبی بستری در بیمارستان روانی شهر تهران که ۶۰ نفر ۲۶ مرد و ۳۴ زن به شیوه نمونهگیری در دسترس انتخاب شدند و پرسشنامههای، طرحواره های ناسازگار یانگ، ۱۹۹۸، سبکهای مقابله ای الزاروس و فولکمن، ۱۹۸۵، سبک دلبستگی بزرگساالن راس، ۱۹۹۰ را پاسخ دادند به منظور تجزیه و تحلیل داده ها از آمارتوصیفی و روش های آماری همبستگی و رگرسیون استفاده شد یافته ها: راهبردهای مقابلهای فاصله گرفتن و گریز اجتناب رابطه مستقیم و سایر راهبردهای مقابلهای رابطه معکوس با طرحواره های ناسازگار اولیه داشتند و دلبستگی ایمن با راهبردهای مقابله مستقیم و خود کنترلی رابطه مستقیم و با فاصله گرفتن رابطه معکوس دارد نتیجهگیری: با توجه به تاثیرپذیری سبک مقابلهای از طرحواره های ناسازگار اولیه و سبک های دلبستگی بیماران دوقطبی به منظور بهبودی آنها می توان از طرحواره درمانی و آموزش سبکهای مقابله ای مسئله مدار استفاده کرد

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

فرشته اجتهادی

بیمارستان روانی شهر تهران

�جتهادی، فرشته،1404،بررسی رابطه طرحواره های ناسازگار اولیه و سبک های دلبستگی با سبک های مقابله ای بیماران مبتلا به اختلال دوقطبی شهر تهران،یازدهمین کنفرانس بین المللی علوم تربیتی، روانشناسی، مشاوره، آموزش و پژوهش،تهران

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات سیزدهمین کنفرانس بین المللی علوم تربیتی، روانشناسی، مشاوره، آموزش و پرورش و پژوهش31 خرداد 1405 · تهران