چکیده مقاله
دوره ابتدایی به عنوان نخستین مرحله آموزش رسمی، زیربنای رشد شناختی، اجتماعی و عاطفی دانش آموزان محسوب می شود و کیفیت آموزش و ارزشیابی در این مقطع نقشی تعیین کننده در موفقیت تحصیلی و زندگی آینده آنان دارد با وجود این اهمیت، نظام های آموزشی در ایران در استفاده از این نوع ارزشیابی هنوز نوپا هستند و در بعضی نقاط همچنان از شیوه هایی که عمدتا بر آزمون های کتبی و نمره محور تمرکز دارند و توانایی های واقعی دانش آموزان را منعکس نمی کنند استفاده می شود ارزشیابی سنتی با تاکید بر حفظیات و پاسخ های کوتاه، یادگیری سطحی، اضطراب امتحان و کاهش انگیزه را تقویت می کند، در حالی که ارزشیابی نوین یا عملکردی با تمرکز بر فعالیت های عملی، پروژه های گروهی، ایفای نقش و مشاهده مستقیم، یادگیری را به تجربه ای پایدار و معنادار تبدیل می سازد تفاوت های اصلی این دو رویکرد در هدف، ابزار و پیامدها آشکار است: ارزشیابی سنتی نتیجه محور و محدود به نمره عددی است، در حالی که ارزشیابی عملکردی فرآیندمحور بوده و با استفاده از ابزارهایی چون پورتفولیو، گزارش توصیفی و بازخورد کیفی، تصویری جامع تر از توانایی های دانش آموز ارائه می دهد ارزشیابی نوین با ایجاد فرصت های مشارکت فعال، توجه به تفاوت های فردی و ارتباط با زندگی واقعی، موجب تقویت مهارت های ارتباطی، اجتماعی و حل مسئله، افزایش اعتماد به نفس و انگیزه درونی دانش آموزان می شود از منظر نظری، ارزشیابی عملکردی با دیدگاه های ویگوتسکی، پیاژه و دیویی هم خوانی دارد و در اسناد تحول بنیادین آموزش و پرورش ایران نیز جایگاه ویژه ای یافته است نتایج بررسی ها نشان می دهد این رویکرد می تواند ابزاری موثر در ارتقای کیفیت آموزش ابتدایی باشد در نهایت، مقاله حاضر بر ضرورت جایگزینی تدریجی ارزشیابی های سنتی با ارزشیابی های نوین تاکید دارد و پیشنهاد می کند سیاست گذاران با آموزش تخصصی معلمان، طراحی ابزارهای ساده و فرهنگ سازی، بسترهای لازم برای اجرای موفق این رویکرد را فراهم سازند
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
�میدیان یونس، محبوبه و رضایی نیا، مریم،1404،نقش ارزشیابی های عملکردی در پرورش مهارت های پایه در دانش آموزان ابتدایی،بیست و پنجمین کنفرانس بین المللی روانشناسی، مشاوره و علوم تربیت�
ارائهشده در
مجموعه مقالات بیست و پنجمین کنفرانس بین المللی روانشناسی، مشاوره و علوم تربیتی17 بهمن 1404 · مسجد سلیمان