یادگیری خودراهبر معلمان در محیط های آموزشی آنلاین: مرور نظام مند شواهد تجربی دهه اخیر

چکیده مقاله

یادگیری خودراهبر به عنوان یک فرایند چند بعدی و پویا نقش کلیدی در توسعه حرفه ای معلمان و ارتقای کیفیت آموزش دارد این مقاله با استفاده از مرور نظام مند و روایت محور مطالعات داخلی و خارجی منتشر شده بین سال های ۱۳۹۰ تا ۱۴۰۲ را در پایگاه های داده ERIC، Web of Science، Scopus و Google Scholar بررسی کرده است هدف پژوهش، شناسایی پیکربندی مفهومی یادگیری خودراهبر، الگوهای شناختی و انگیزشی، نقش فناوری و محیط های یادگیری دیجیتال و شکاف های پژوهشی موجود در این حوزه است یافته ها نشان می دهد که یادگیری خودراهبر معلمان شامل مهارت های فرادانشی، خودتنظیمی، انگیزش پایدار و توانایی مدیریت مسیرهای یادگیری شخصی است و تحت تاثیر عوامل فردی، سازمانی و فناوری قرار دارد همچنین، ابزارهای دیجیتال، شبکه های یادگیری حرفه ای و بازخورد هوشمند به افزایش مشارکت، فعال سازی انگیزه و یادگیری عمیق کمک می کنند تحلیل انتقادی مطالعات پیشین محدودیت های روش شناختی و شکاف های مفهومی را نشان می دهد و ضرورت طراحی پژوهش های طولی، توسعه ابزارهای ارزیابی چندبعدی و توجه به تفاوت های زمینه ای معلمان را برجسته می کند این مقاله نتیجه می گیرد که یادگیری خودراهبر می تواند به عنوان یک مهارت پایدار و عامل تحول آفرین در توسعه حرفه ای و تقویت هویت حرفه ای معلمان در عصر دیجیتال نقش آفرینی کند و مسیر توسعه سیاست ها و برنامه های آموزشی هدفمند را روشن سازد

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

عفت علی نژاد کردی

کارشناسی تربیت بدنی و مربی پرورشی آموزش و پرورش قائمشهر، ایران

زینب شلیمکی

کارشناسی زبان و ادبیات فارسی و آموزگار آموزش و پرورش سوادکوه ایران

زینت علی نژاد کردی

کارشناسی علوم تربیتی و آموزگار آموزش و پرورش سوادکوه ایران

�لی نژاد کردی، عفت و شلیمکی، زینب و ، زینت علی نژاد کردی،1405،یادگیری خودراهبر معلمان در محیط های آموزشی آنلاین: مرور نظام مند شواهد تجربی دهه اخیر،سیزدهمین کنفرانس بین المللی علوم تربیتی، روانشناسی، مشاوره، آموزش و پرورش و پژوهش،تهران

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات سیزدهمین کنفرانس بین المللی علوم تربیتی، روانشناسی، مشاوره، آموزش و پرورش و پژوهش31 خرداد 1405 · تهران