اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر رضایت زناشویی زوجین متقاضی طلاق

چکیده مقاله

هدف پژوهش حاضر تعیین اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر رضایت زناشویی زوجین متقاضی طلاق بوده است روش پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون همراه با گروه کنترل است جامعه آماری زوجین متقاضی طلاق مراجعه کننده به مراکز مشاوره ای شهر تهران در سال ۱۴۰۱ بودند روش نمونه گیری از نوع نمونه گیری در دسترس و حجم نمونه ۳۰ نفر ۱۵ نفر گروه آزمایش و گروه ۱۵ نفر گروه گواه انتخاب شد برای گردآوری اطلاعات از پرسشنامه رضایت زناشویی مورد استفاده قرارگرفت آزمودنیهای گروه آزمایش به مدت ۸هفته، هر هفته در یک جلسه درمان ۹۰ دقیقه ای درمان مبتنی بر تعهد و پذیرش را دریافت نموده اند و گروه کنترل مداخله خاصی را دریافت ننمودند نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد که بعد از درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد با توجه به میانگین متغیر رضایت زناشویی گروه آزمایش در پسآزمون نسبت به میانگین گروه کنترل، معنی دار بوده است بنابراین درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر رضایت زناشویی زوجین متقاضی طلاق تاثیر دارد

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

کیمیا پورشیرازی

کارشناسی ارشد، گروه روانشناسی بالینی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

آزاده سلحشوری

کارشناسی ارشد، گروه روانشناسی، دانشگاه زنجان، زنجان، ایران

نازنین ایل غمی آذر

کارشناسی ارشد، گروه روانشناسی بالینی، واحد تهران غرب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

پورشیرازی، کیمیا و سلحشوری، آزاده و ایل غمی آذر، نازنین،1402،اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر رضایت زناشویی زوجین متقاضی طلاق،اولین کنفرانس بین المللی روانشناسی، علوم اجتماعی، علوم تربیتی و فلسفه،بابل

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات اولین کنفرانس بین المللی روانشناسی، علوم اجتماعی، علوم تربیتی و فلسفه21 اردیبهشت 1402 · بابل