خودکنترلی کارکنان در سازمان ها: اهمیت، ابعاد و راهکارها

چکیده مقاله

خودکنترلی کارکنان یکی از مهم ترین عوامل در ارتقای بهره وری و پایداری سازمان ها محسوب می شود شیوه های سنتی مدیریت بر پایه نظارت بیرونی و کنترل مستقیم متمرکز بوده اند، اما سازمان های مدرن توسعه خودکنترلی در کارکنان را جایگزینی موثر و کم هزینه برای کنترل های سخت گیرانه می دانند خودکنترلی به معنای توانایی فرد در مدیریت رفتار، احساسات و وظایف شغلی خود در جهت دستیابی به اهداف سازمانی است پژوهش ها نشان می دهد که کارکنانی که از سطح بالای خودکنترلی برخوردارند، نه تنها نیاز کمتری به نظارت مستقیم دارند، بلکه اعتماد بیشتری میان سطوح مختلف سازمان ایجاد می کنند این امر به شکل گیری فرهنگ سازمانی مثبت، افزایش رضایت شغلی و بهبود عملکرد فردی و گروهی منجر می شود تحقق خودکنترلی نیازمند فراهم سازی شرایطی همچون وجود فرهنگ اعتماد، آموزش مهارت های خودمدیریتی و استفاده از سبک های رهبری مشارکتی و تحول گرا است در این مقاله، ضمن تبیین مفهوم و ابعاد خودکنترلی، عوامل موثر، مزایا و چالش های آن بررسی شده و راهکارهایی برای نهادینه سازی این ویژگی در محیط های سازمانی ارائه می شود

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

روح اله کرمی

دانشجوی دکترای مدیریت دولتی دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران جنوب

کرمی، روح اله،1404،خودکنترلی کارکنان در سازمان ها: اهمیت، ابعاد و راهکارها،سومین کنفرانس بین المللی مطالعات نوین در روانشناسی، علوم تربیتی، علوم اجتماعی و آموزش و پرورش،تهران

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات سومین کنفرانس بین المللی مطالعات نوین در روانشناسی، علوم تربیتی، علوم اجتماعی و آموزش و پرورش26 مهر 1404 · تهران