چکیده مقاله
امروزه نگرانی در مورد کیفیت ، ایمنی و در دسترس بودن غذا در جهان در حال افزایش است و یکی از عواملی که باعث این نگرانی می شود مایکوتوکسین ها هستند بطورکلی مایکوتوکسین ها متابولیت های ثانویه ای هستند که توسط قارچهای رشته ای به خصوص آسپرژیلوس، پنی سیلیوم و فوزاریوم بر روی محصولات تولید می شوند و موجب کاهش کیفیت محصولات و آسیب به سلامت مصرف کننده می شوند بطورکلی استراتژی های کاهش مایکوتوکسین ها در مواد غذایی را به ۲ دسته استراتژی های قبل از برداشت سیستم های زراعی ، کنترل شیمیایی ، کنترل بیولوژیکی و بعد از برداشت روشهای فیزیکی مانند پلاسمای سرد، اولتراسوند، اشعه دهی ، سیستم های شیمیایی مانند اسیدها، قلیاها و سیستم های بیولوژیکی مانند باکتری ها، مخمرها و قارچها تقسیم بندی می کنند اگرچه استراتژی های قبل از برداشت می تواند به جلوگیری از مایکوتوکسین ها کمک کند، اما ایجاد شرایط خاص مانند رطوبت و دمای بالای محیط و آلودگی محصول طی حمل و نقل نیز وجود دارد بنابراین برای به حداقل رساندن میزان مایکوتوکسین در موادغذایی ، روشهای ذخیرهسازی مناسب و سیستم های کنترل پس از برداشت نیز لازم است بکارگیری این روشهای نوین در صنعت می تواند به تولید محصولاتی ایمن و با کیفیت کمک کند و موجب حفظ سلامت مصرف کننده شوند
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
مهاجرخراسانی، سیما و اعلمی، مهران،1402،استراتژی های پیشگیری و کنترل مایکوتوکسین ها در مواد غذایی،اولین همایش ملی امنیت غذایی، ایمنی غذایی و سلامت،مشهد
ارائهشده در
مجموعه مقالات اولین همایش ملی امنیت غذایی، ایمنی غذایی و سلامت24 مهر 1402 · مشهد