روش شناسی کمی-کیفی در مطالعه روانشناسی جمعی و مردم شناسی فرهنگی شهر همدان: ظرفیت ها و الزامات

چکیده مقاله

کمی و کیفی دو اصطلاح بنیادین در روش شناسی علوم اجتماعی هستند که گونه های مختلفی از هر یک در مطالعات روانشناسی جمعی و مردم شناسی فرهنگی قابل تشخیص است این مقاله با بهره گیری از روش اسنادی و کتابخانه ای، در پی ارائه درکی گسترده و نظام مند از تفاوت های این دو رهیافت در مطالعه ظرفیت های روانشناختی و مردم شناختی جوامع است در بخش نتیجه گیری، وجوه تمایز این دو در قالب دو پارادایم اثبات گرا کمی و تفسیری کیفی تبیین خواهد شد در پارادایم اثبات گرایی و کمی، محقق بر توصیف و تبیین عینی پدیده های روانشناختی تمرکز دارد، مطالعات کاملا تعریف شده و محدود است، نقطه شروع مناسب عمدتا قیاسی است، تحقیق بر تعمیم و تجرید تاکید دارد، جستجوی عینیت محض صورت می گیرد، رهیافت پیوسته عقلانی حاکم است، پردازش داده ها کمی است، محقق به عنوان ناظر بیرونی عمل می کند، بین علم و تجربه شخصی تمایز قائل می شود، از نظر عاطفی بی طرف است و سوژه مطالعه شده را امری خارجی و پیش ساخته می داند در مقابل، در پارادایم تفسیری و کیفی، محقق بر تفهم و تفسیر معانی و تجارب زیسته متمرکز است، مطالعات محدود اما تام و همه جانبه است، نقطه شروع تحقیق استفهامی و اکتشافی است، تحقیق بر نظریه سازی محلی و زمینه مند استوار است، تمایز بین واقعیت ها و داوری های ارزشی کمتر شده و دانش دست نخورده و مستقیم از میدان تحقیق بسیار اهمیت دارد، داده ها عمدتا غیرکمی هستند، محقق همزمان هم فاصله و هم درگیری با موضوع تحقیق دارد، تاثیر توامان تجربه میدانی و دانش نظری پذیرفته شده است، تاثیر احساس و خرد بر فرآیند تحقیق مجاز شمرده می شود و محقق به این درک می رسد که آنچه مطالعه می کند را تا حدی در فرآیند تحقیق خلق و بازسازی می کند

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

حسین ملکی

مقاله روش شناسی کمی-کیفی در مطالعه روانشناسی جمعی و مردم شناسی فرهنگی شهر همدان: ظرفیت ها و الزامات

ملکی، حسین،1404،روش شناسی کمی-کیفی در مطالعه روانشناسی جمعی و مردم شناسی فرهنگی شهر همدان: ظرفیت ها و الزامات،اولین همایش ملی ارزش های تمدنی ایرانی اسلامی،همدان

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات اولین همایش بین المللی و جشنواره ملی اقدام پژوهی در مدارس18 بهمن 1404 · مسجد سلیمان